Intencje mszalne na najbliższy tydzień:
18 - 25 stycznia 2026.
| Sobota 17.01.2026 |
17:00 |
|
|
II Niedziela zwykła |
9:00 |
Zamów intencję |
| 11:00 |
|
|
| 15:00 |
|
Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Serdecznie witamy na parafialnej stronie www.parafia-chojno.eu.
Tutaj znajdziecie wszelkie interesujące Was informacje dotyczące naszej parafii, bieżące ogłoszenia, różne ciekawostki, a w niedalekiej przyszłości również szereg przydatnych modlitw a także odnośniki do różnych witryn związanych bezpośrednio z Kościołem.
Szczęść Boże! ks. Paweł
Dzisiaj w naszej Parafii:
W najbliższych dniach w naszej Parafii:
25
Sty
-
Ogłoszenia duszpasterskie
18 stycznia 2026r.II Niedziela zwykła
Dzisiaj II Niedziela zwykła,
- Tydzień powszechnej modlitwy o jedność chrześcijan
- Spotkanie Rodzin Abstynenckich w Chojnie
Rozpocznie się Koronką do Bożego Miłosierdzia o godzinie 15:00 i Mszą swiętą. - Po Mszy świetej o godzinie 11:00 ...
-
J 1, 29-34
Jan zobaczył podchodzącego ku niemu Jezusa i rzekł: "Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata. To jest Ten, o którym powiedziałem: „Po mnie przyjdzie Mąż, który mnie przewyższył godnością, gdyż był wcześniej ode mnie”. Ja Go przedtem nie znałem, ale przyszedłem chrzcić wodą w tym celu, aby On się objawił Izraelowi". Jan dał takie świadectwo: "Ujrzałem ducha, który zstępował z nieba jak gołębica i spoczął na Nim. Ja Go przedtem nie znałem, ale Ten, który mnie posłał, abym chrzcił wodą, powiedział do mnie: „Ten, nad którym ujrzysz ducha zstępującego i spoczywającego na Nim, jest Tym, który chrzci Duchem Świętym”. Ja to ujrzałem i daję świadectwo, że On jest Synem Bożym".
-
Iz 49, 3. 5-6
Pan rzekł do mnie: "Ty jesteś sługą moim, Izraelu, w tobie się rozsławię". Wsławiłem się w oczach Pana, Bóg mój stał się moją siłą. A teraz przemówił Pan, który mnie ukształtował od urodzenia na swego Sługę, bym nawrócił do Niego Jakuba i zgromadził Mu Izraela. A mówił: "To zbyt mało, iż jesteś Mi Sługą dla podźwignięcia pokoleń Jakuba i sprowadzenia ocalałych z Izraela! Ustanowię cię światłością dla pogan, aby moje zbawienie dotarło aż do krańców ziemi".
-
1 Kor 1, 1-3
Paweł, z woli Bożej powołany na apostoła Jezusa Chrystusa, i Sostenes, brat, do Kościoła Bożego w Koryncie, do tych, którzy zostali uświęceni w Jezusie Chrystusie i powołani do świętości wespół ze wszystkimi, co na każdym miejscu wzywają imienia Pana naszego, Jezusa Chrystusa, ich i naszego Pana. Łaska wam i pokój od Boga Ojca naszego i Pana Jezusa Chrystusa!
-
II Niedziela zwykła - Liturgia Słowa
Dzisiejsza Liturgia Słowa prowadzi nas od świątecznego zachwytu nad Bożym Narodzeniem do codzienności wiary: jak rozpoznać Jezusa i jak za Nim pójść w zwykłych warunkach życia. Pierwsze czytanie z Księgi Izajasza ukazuje Sługę Pańskiego, który zostaje powołany „od łona matki” i posłany nie tylko do odnowy Izraela, ale także jako „światłość dla narodów”. To jest fundament całej dzisiejszej niedzieli: Bóg działa szerzej, niż nasze przyzwyczajenia i granice. Jego plan zbawienia nie jest sprawą wąskiej grupy, lecz obejmuje każdego człowieka, także tych, którzy czują się daleko od Kościoła albo od Boga.
Psalm odpowiada na to doświadczenie powołania postawą serca: cierpliwym oczekiwaniem i zaufaniem. Nie chodzi o religijność opartą na samym zewnętrznym rytuale, ale o posłuszeństwo, które rodzi się z relacji. Słowa o tym, że Bóg nie pragnie jedynie ofiar, lecz otwiera człowiekowi „uszy”, prowadzą nas w stronę wewnętrznego słuchania: wiara dojrzewa tam, gdzie człowiek pozwala, by Boże słowo weszło głębiej niż emocje i chwilowe poruszenia.
Drugie czytanie z Pierwszego Listu do Koryntian brzmi jak krótki, spokojny prolog do dalszej drogi: Kościół to wspólnota ludzi „uświęconych w Chrystusie”, powołanych razem, a nie zebranych przypadkiem. Paweł od razu przypomina, że źródłem chrześcijańskiego życia jest łaska i pokój od Boga. To nie są puste życzenia, lecz opis rzeczywistości, w którą Bóg wprowadza człowieka: wiara nie zaczyna się od naszej perfekcji, ale od Bożego daru, który ma nas przemieniać.
W Ewangelii centrum stanowi świadectwo Jana Chrzciciela: „Oto Baranek Boży”. To moment przejścia od zapowiedzi do rozpoznania. Jan nie zatrzymuje uczniów przy sobie, lecz wskazuje na Jezusa, pokazując, kim On jest i skąd przychodzi. W tym świetle Aklamacja przypomina, że Słowo stało się ciałem i że ci, którzy Je przyjmują, otrzymują moc, by stać się dziećmi Bożymi. Cała Liturgia Słowa układa się więc w jedną drogę: Bóg wybiera, Bóg posyła, Bóg uczy serce słuchać, Bóg...
-
Święta Agnieszka Rzymska – świadectwo czystości i odwagi wiary w sercu pogańskiego Rzymu
W dniu 21 stycznia Kościół wspomina świętą Agnieszkę, dziewicę i męczennicę, jedną z najbardziej czczonych świętych starożytnego chrześcijaństwa. Jej męczeństwo, tradycyjnie umiejscawiane na przełomie III i IV wieku, wpisuje się w czas prześladowań chrześcijan w Rzymie, gdy młody Kościół dawał świadectwo wiary w samym centrum cesarskiego imperium. Brewiarz Rzymski ukazuje Agnieszkę jako dziewczynę bardzo młodą, a zarazem duchowo dojrzałą, która wobec groźby przemocy i śmierci pozostała wierna Chrystusowi [1].
Historycy Kościoła podkreślają, że już najstarsze źródła chrześcijańskie zachowały pamięć o jej męczeństwie, co świadczy o niezwykłej sile jej świadectwa. Kult świętej Agnieszki należy do najbardziej pierwotnych w Kościele rzymskim, a jej imię bardzo wcześnie zostało wpisane do liturgii [4].
Męczeństwo dziewicy i sens teologiczny świadectwa
Tradycja przekazuje, że Agnieszka poniosła śmierć, ponieważ odmówiła wyrzeczenia się wiary i zachowania dziewictwa, które rozumiała jako całkowite oddanie się Chrystusowi. Martyrologium Romanum wspomina ją jako dziewicę, która „w młodym wieku poniosła męczeństwo dla Chrystusa” [2]. Jej świadectwo było szczególnie wymowne w kulturze rzymskiej, w której kobieta postrzegana była przede wszystkim przez pryzmat małżeństwa i użyteczności społecznej.
Brewiarz Rzymski interpretuje męczeństwo Agnieszki w kluczu oblubieńczym: dziewica oddaje życie Temu, którego uznała za jedynego Pana i Oblubieńca [1]. Ojcowie Kościoła widzieli w niej symbol Kościoła – czystego, wiernego i niezłomnego wobec przemocy świata [5].
Recepcja patrystyczna i rozwój kultu
Postać świętej Agnieszki zajmuje szczególne miejsce w pismach Ojców Kościoła. Święty Ambroży, biskup Mediolanu, wielokrotnie przywoływał ją jako wzór dziewictwa chrześcijańskiego, podkreślając, że jej młody wiek potęguje wielkość świadectwa [3]. Również św. Hieronim i św. Augustyn odwoływali się do jej męczeństwa jako do przykładu...
-
Święty Fabian – pasterz pokoju i świadek wiary w czasach próby
W dniu 20 stycznia Kościół wspomina świętego Fabiana, papieża i męczennika, którego pontyfikat przypadł na połowę III wieku – okres względnego pokoju dla Kościoła, poprzedzający jednak jedno z najcięższych prześladowań. Tradycja, przekazana przez starożytne źródła, opisuje jego wybór na biskupa Rzymu jako wydarzenie opatrznościowe: podczas zgromadzenia wiernych na głowie Fabiana miała spocząć gołębica, co zostało odczytane jako znak Ducha Świętego [3]. Brewiarz Rzymski przywołuje ten motyw nie jako kronikarską ciekawostkę, lecz jako teologiczny symbol Bożego wyboru pasterza na trudne czasy [1].
Historycy Kościoła podkreślają, że Fabian był człowiekiem świeckim, mało znanym rzymskiej wspólnocie, a jego wybór unaocznia starożytną praktykę rozeznawania woli Bożej we wspólnocie wiernych. Jego pontyfikat, rozpoczęty około roku 236, stał się czasem umacniania struktur Kościoła i pogłębiania jedności [4].
Działalność duszpasterska i organizacja Kościoła rzymskiego
Najważniejszym rysem pontyfikatu świętego Fabiana była jego troska o porządek i stabilność życia kościelnego. Źródła starożytne przypisują mu reorganizację administracji Kościoła w Rzymie, w tym ustanowienie diakonów odpowiedzialnych za poszczególne regiony miasta oraz troskę o miejsca pochówku męczenników [3]. Martyrologium Romanum wspomina go jako papieża, który „roztropnie rządził Kościołem w czasie pokoju” [2].
Brewiarz Rzymski interpretuje tę działalność jako wyraz pasterskiej dalekowzroczności. Fabian zdawał sobie sprawę, że Kościół, nawet gdy nie jest bezpośrednio prześladowany, musi przygotowywać się duchowo i organizacyjnie na nadchodzące próby. Historycy Kościoła zwracają uwagę, że stabilność osiągnięta za jego pontyfikatu pozwoliła wspólnocie rzymskiej przetrwać późniejsze prześladowania z większą spójnością [5].
Prześladowanie Decjusza i męczeńska śmierć
Spokojny okres pontyfikatu Fabiana został gwałtownie przerwany wraz z objęciem władzy...
-
Święty Makary Wielki – mistrz pustyni i nauczyciel rozeznania serca
W dniu 19 stycznia Kościół wspomina świętego Makarego Wielkiego, jednego z najwybitniejszych Ojców pustyni egipskiej, którego życie i nauczanie wywarły trwały wpływ na rozwój duchowości monastycznej zarówno na Wschodzie, jak i na Zachodzie. Jego działalność przypada na IV wiek, czas konsolidacji chrześcijaństwa po ustaniu prześladowań oraz intensywnego poszukiwania nowych form radykalnego naśladowania Chrystusa. Brewiarz Rzymski ukazuje Makarego jako ascetę, który w ciszy pustyni uczył drogi wewnętrznego oczyszczenia i modlitwy serca [1].
Makary urodził się około roku 300 w Egipcie. Po krótkim epizodzie życia świeckiego i doświadczeniach, które skłoniły go do głębokiej refleksji nad kruchością ludzkiej natury, udał się na pustynię Sketis, gdzie dołączył do środowiska pustelników kształtujących zręby chrześcijańskiego monastycyzmu. Historycy Kościoła podkreślają, że Makary należy do pokolenia bezpośrednich kontynuatorów dzieła św. Antoniego Wielkiego, lecz wniósł do tradycji pustynnej nowy, bardziej refleksyjny i pedagogiczny wymiar [4].
Pustynia Sketis i formacja duchowa
Pustynia Sketis stała się dla Makarego przestrzenią wieloletniej formacji duchowej, opartej na ascezie, modlitwie i pracy. Martyrologium Romanum wspomina go jako mnicha, który „przez długie lata ćwiczył się w umartwieniu i mądrości duchowej” [2]. Źródła patrystyczne przedstawiają Makarego nie tylko jako pustelnika, lecz także jako duchowego ojca, do którego przybywali uczniowie, poszukując rady i rozeznania.
Brewiarz Rzymski interpretuje jego drogę jako świadectwo cierpliwego dojrzewania w wierze. Makary unikał skrajności i ekscentrycznych form ascezy, kładąc nacisk na wewnętrzną przemianę serca. Historycy duchowości podkreślają, że jego nauczanie koncentrowało się na walce z pychą i iluzją duchowej doskonałości, które uważał za największe zagrożenie dla życia monastycznego [5].
Nauczanie duchowe i „homilie makariańskie”...
