Intencje mszalne na najbliższy tydzień:
4 - 11 stycznia 2026.
| Sobota 3.01.2026 |
17:00 |
Zamów intencję |
|
II Niedziela po Narodzeniu Pańskim |
9:00 |
|
| 11:00 |
|
|
| Poniedziałek 5.01.2026 |
17:00 |
Zamów |
Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Serdecznie witamy na parafialnej stronie www.parafia-chojno.eu.
Tutaj znajdziecie wszelkie interesujące Was informacje dotyczące naszej parafii, bieżące ogłoszenia, różne ciekawostki, a w niedalekiej przyszłości również szereg przydatnych modlitw a także odnośniki do różnych witryn związanych bezpośrednio z Kościołem.
Szczęść Boże! ks. Paweł
Dzisiaj w naszej Parafii:
W najbliższych dniach w naszej Parafii:
-
Ogłoszenia duszpasterskie
4 stycznia 2026r.II Niedziela po Bożym Narodzeniu
Msze święte o godzinie 9:00 i 11:00.
Msze święte w ciągu tygodnia o godzinie 17:00.
-
J 1,1-18
Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono było na początku u Boga. Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nic się nie stało, co się stało. W Nim było życie, a życie było światłością ludzi, a światłość w ciemności świeci i ciemność jej nie ogarnęła. Pojawił się człowiek posłany przez Boga - Jan mu było na imię. Przyszedł on na świadectwo, aby zaświadczyć o światłości, by wszyscy uwierzyli przez niego. Nie był on światłością, lecz /posłanym/, aby zaświadczyć o światłości. Była światłość prawdziwa, która oświeca każdego człowieka, gdy na świat przychodzi. Na świecie było /Słowo/, a świat stał się przez Nie, lecz świat Go nie poznał. Przyszło do swojej własności, a swoi Go nie przyjęli. Wszystkim tym jednak, którzy Je przyjęli, dało moc, aby się stali dziećmi Bożymi, tym, którzy wierzą w imię Jego - którzy ani z krwi, ani z żądzy ciała, ani z woli męża, ale z Boga się narodzili. A Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas. I oglądaliśmy Jego chwałę, chwałę, jaką Jednorodzony otrzymuje od Ojca, pełen łaski i prawdy. Jan daje o Nim świadectwo i głośno woła w słowach: Ten był, o którym powiedziałem: Ten, który po mnie idzie, przewyższył mnie godnością, gdyż był wcześniej ode mnie. Z Jego pełności wszyscyśmy otrzymali - łaskę po łasce. Podczas gdy Prawo zostało nadane przez Mojżesza, łaska i prawda przyszły przez Jezusa Chrystusa. Boga nikt nigdy nie widział, Ten Jednorodzony Bóg, który jest w łonie Ojca, /o Nim/ pouczył.
-
Syr 24,1-2.8-12
Mądrość wychwala sama siebie, chlubi się pośród swego ludu. Otwiera swe usta na zgromadzeniu Najwyższego i ukazuje się dumnie przed Jego potęgą. Wtedy przykazał mi Stwórca wszystkiego, Ten, co mnie stworzył, wyznaczył mi mieszkanie i rzekł: W Jakubie rozbij namiot i w Izraelu obejmij dziedzictwo! Przed wiekami, na samym początku mię stworzył i już nigdy istnieć nie przestanę. W świętym Przybytku, w Jego obecności, zaczęłam pełnić świętą służbę i przez to na Syjonie mocno stanęłam. Podobnie w mieście umiłowanym dał mi odpoczynek, w Jeruzalem jest moja władza. Zapuściłam korzenie w sławnym narodzie, w posiadłości Pana, w Jego dziedzictwie.
-
Ef 1,3-6.15-18
Niech będzie błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa; który napełnił nas wszelkim błogosławieństwem duchowym na wyżynach niebieskich - w Chrystusie. W Nim bowiem wybrał nas przez założeniem świata, abyśmy byli święci i nieskalani przed Jego obliczem. Z miłości przeznaczył nas dla siebie jako przybranych synów przez Jezusa Chrystusa, według postanowienia swej woli, ku chwale majestatu swej łaski, którą obdarzył nas w Umiłowanym. Przeto i ja, usłyszawszy o waszej wierze w Pana Jezusa i o miłości względem wszystkich świętych, nie zaprzestaję dziękczynienia, wspominając was w moich modlitwach. [Proszę w nich], aby Bóg Pana naszego Jezusa Chrystusa, Ojciec chwały, dał wam ducha mądrości i objawienia w głębszym poznaniu Jego samego. [Niech da] wam światłe oczy serca tak, byście wiedzieli, czym jest nadzieja waszego powołania, czym bogactwo chwały Jego dziedzictwa wśród świętych.
-
II Niedziela po Narodzeniu Pańskim - Liturgia Słowa
Dzisiejsza Liturgia Słowa, przeżywana w II niedzielę po Bożym Narodzeniu, prowadzi nas ku kontemplacji tajemnicy Słowa, które stało się ciałem i zamieszkało pośród nas. Po świątecznym zachwycie nad wydarzeniem narodzin Jezusa Kościół zaprasza nas dziś do spojrzenia głębiej: nie tylko na Betlejem, ale na odwieczny plan Boga, który w Chrystusie objawia sens całego stworzenia i historii człowieka. Wszystkie czytania skupiają się wokół tematu Bożej mądrości, wybrania i światła, które przyszło na świat, aby prowadzić człowieka ku pełni życia.
Pierwsze czytanie ukazuje Mądrość, która wychodzi od Boga, mieszka pośród ludu i zapuszcza korzenie w historii zbawienia. Psalm responsoryjny jest odpowiedzią wspólnoty wierzących, wychwalającej Boga za Jego słowo, które przynosi pokój, ład i błogosławieństwo. W drugim czytaniu św. Paweł ukazuje duchowy wymiar tego daru: w Chrystusie zostaliśmy wybrani, umiłowani i obdarzeni światłem potrzebnym do poznania nadziei naszego powołania. Kulminacją Liturgii Słowa jest Ewangelia według św. Jana – wielki hymn o Słowie, które było u Boga i było Bogiem, a przez Wcielenie objawiło ludziom chwałę Ojca.
W ten sposób dzisiejsze czytania tworzą spójną całość: od zapowiedzi Mądrości zamieszkującej wśród ludzi, przez doświadczenie działania Bożego słowa w historii Izraela, aż po pełne objawienie się Boga w Jezusie Chrystusie. Liturgia zaprasza nas, abyśmy nie zatrzymali się jedynie na zewnętrznym przeżywaniu świąt, lecz pozwolili, by światło Słowa przeniknęło nasze życie, nasze myślenie i nasze wybory, czyniąc nas prawdziwymi dziećmi Bożymi.
-
Święty Julian z Antiochii – świadek wierności Chrystusowi w czasach prześladowań
W dniu 9 stycznia Kościół wspomina świętego Juliana z Antiochii, męczennika wczesnochrześcijańskiego, którego życie i śmierć wpisują się w dramatyczną historię prześladowań chrześcijan w Cesarstwie Rzymskim. Jego postać ukazuje pierwotny Kościół jako wspólnotę, która wzrastała nie dzięki sprzyjającym warunkom politycznym, lecz poprzez wierność Ewangelii aż po ofiarę życia. Brewiarz Rzymski przywołuje Juliana jako młodego wyznawcę Chrystusa, który w obliczu brutalnej przemocy pozostał niezłomny w wierze, dając świadectwo miłości silniejszej niż śmierć [1].
Julian żył na przełomie III i IV wieku i pochodził z Antiochii Syryjskiej, jednego z najważniejszych ośrodków chrześcijaństwa starożytnego. Martyrologium Romanum przekazuje, że poniósł śmierć męczeńską podczas prześladowań, które dotknęły Kościół na Wschodzie w okresie panowania cesarzy sprzyjających pogaństwu [2]. Źródła hagiograficzne opisują go jako człowieka młodego, pełnego gorliwości i odwagi, co w tradycji Kościoła podkreśla szczególny wymiar jego świadectwa: Julian nie był doświadczonym przywódcą wspólnoty, lecz prostym wiernym, który potrafił w chwili próby wyznać wiarę bez kompromisów [3].
Przekazy dotyczące męczeństwa świętego Juliana podkreślają okrucieństwo zadawanych mu tortur, którym poddawano go przez długi czas, wzywając do wyrzeczenia się Chrystusa. Historycy Kościoła zwracają uwagę, że w literaturze martyrologicznej nie chodzi o epatowanie cierpieniem, lecz o ukazanie duchowej wolności męczennika, który nawet w sytuacji całkowitej bezsilności zachowuje wewnętrzną niezależność wobec władzy [4]. Brewiarz Rzymski interpretuje jego postawę jako uczestnictwo w misterium krzyża, w którym cierpienie staje się miejscem najpełniejszego świadectwa wiary [1].
Teologiczne znaczenie męczeństwa świętego Juliana polega na ukazaniu radykalizmu chrześcijańskiego wyboru w pierwszych wiekach Kościoła. Ojcowie Kościoła postrzegali...
-
Święty Seweryn z Noricum – prorok miłosierdzia w czasach upadku świata rzymskiego
W dniu 8 stycznia Kościół wspomina świętego Seweryna z Noricum, mnicha i misjonarza, którego życie stało się znakiem chrześcijańskiej nadziei w jednym z najbardziej dramatycznych momentów dziejów Europy. Jego działalność przypada na schyłek V wieku, czas rozpadu administracji rzymskiej na terenach naddunajskich i narastającego chaosu wywołanego wędrówkami ludów. Brewiarz Rzymski ukazuje Seweryna jako męża Bożego, który w epoce niepewności potrafił stać się duchowym i moralnym punktem odniesienia dla wspólnot pozbawionych politycznej ochrony i stabilnych struktur społecznych [1].
Źródła hagiograficzne, przede wszystkim Vita Sancti Severini autorstwa Eugipiusza, przedstawiają Seweryna jako ascetę o nieznanym pochodzeniu, który przybył do Noricum około roku 453. Historycy Kościoła podkreślają, że jego anonimowość i brak odniesień do wcześniejszego życia nie są przypadkowe: mają one uwydatnić uniwersalny charakter jego misji i całkowite skupienie na służbie Bogu oraz ludziom dotkniętym wojną, głodem i migracjami [3], [4]. Martyrologium Romanum wspomina go jako mnicha, który „słowem i czynem niósł pomoc udręczonym ludom”, wskazując na jego rolę nie tyle jako organizatora Kościoła, ile jako prorockiego świadka Ewangelii [2].
Działalność Seweryna obejmowała zarówno posługę duchową, jak i bardzo konkretne dzieła miłosierdzia. Źródła przekazują, że organizował pomoc żywnościową, wykup jeńców, opiekę nad uchodźcami oraz ewakuację ludności z zagrożonych terenów. Historycy zauważają, że w sytuacji zaniku rzymskiej administracji to właśnie postacie takie jak Seweryn przejmowały rolę mediatorów między miejscową ludnością a nowymi władcami barbarzyńskimi, działając na rzecz pokoju i przetrwania wspólnot [5]. Brewiarz Rzymski interpretuje te działania jako konsekwencję głębokiej wiary: modlitwa i asceza nie oddzielały Seweryna od świata, lecz uzdalniały go do jeszcze pełniejszej służby [1]....
-
Święty Rajmund z Penyafort – mistrz prawa kanonicznego i duszpasterz sumień
W dniu 7 stycznia Kościół wspomina świętego Rajmunda z Penyafort, prezbitera Zakonu Kaznodziejskiego, jednego z najwybitniejszych kanonistów średniowiecza i zarazem duszpasterza, który potrafił połączyć rygor prawa z ewangelicznym miłosierdziem. Jego postać ukazuje Kościół XIII wieku jako wspólnotę, która dojrzewała instytucjonalnie, a jednocześnie poszukiwała narzędzi służących autentycznemu nawróceniu i formacji sumień. Brewiarz Rzymski przedstawia Rajmunda jako kapłana odznaczającego się mądrością, roztropnością i głęboką troską o zbawienie wiernych, szczególnie w posłudze sakramentu pokuty [1].
Rajmund urodził się około 1180 roku w Katalonii, w miejscowości Penyafort, i już we wczesnej młodości zdobył gruntowne wykształcenie prawnicze, studiując w Barcelonie i Bolonii. Historycy Kościoła podkreślają, że w epoce intensywnego rozwoju prawa kanonicznego Rajmund należał do najwybitniejszych znawców tej dziedziny, łącząc precyzję prawną z wrażliwością duszpasterską [4]. Po wstąpieniu do Zakonu Dominikanów przyjął styl życia oparty na modlitwie, studium i głoszeniu słowa, traktując naukę nie jako cel sam w sobie, lecz jako narzędzie służby Kościołowi.
Największym dziełem świętego Rajmunda była redakcja Dekretałów Grzegorza IX, oficjalnego zbioru prawa kanonicznego promulgowanego w 1234 roku. Martyrologium Romanum wspomina go jako tego, który „z wielką mądrością uporządkował prawo Kościoła”, wskazując, że jego praca miała fundamentalne znaczenie dla jedności dyscypliny kościelnej na wiele stuleci [2]. Historycy prawa podkreślają, że Dekretały nie były jedynie kompilacją przepisów, lecz spójną wizją prawa służącego dobru dusz, co odzwierciedlało teologiczne przekonanie Rajmunda, iż normy kościelne powinny prowadzić wiernych do zbawienia, a nie stawać się ciężarem nie do uniesienia [5].
Szczególnym obszarem działalności Rajmunda była posługa w sakramencie pokuty. Jego Summa de casibus...
