Wspomnienie Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny, obchodzone 21 listopada, nie pochodzi bezpośrednio z Ewangelii, lecz z bardzo wczesnej tradycji chrześcijańskiej. Według niej Maryja jako kilkuletnia dziewczynka została oddana przez swoich rodziców – św. Annę i św. Joachima – do Świątyni Jerozolimskiej, gdzie wychowywano dziewczęta przeznaczone do służby Bogu.

Choć wydarzenie to nie ma charakteru historycznego, jego duchowe znaczenie jest głębokie. Maryja przedstawiana jest jako Ta, która od samego dzieciństwa należy do Boga i z miłością przyjmuje Jego wolę. Kościół widzi w tym zapowiedź Jej przyszłego „fiat” podczas Zwiastowania.

Święto to jest również okazją do rozważania własnej relacji z Bogiem. Niejako przypomina wiernym, że każdy ochrzczony zostaje „ofiarowany”, czyli powierzony Bogu – aby wzrastać w wierze i służyć innym.

Święta Cecylia należy do najsłynniejszych męczennic pierwszych wieków chrześcijaństwa. Żyła w III wieku w Rzymie. Według tradycji już jako młoda kobieta ślubowała dziewictwo i pragnęła poświęcić życie Chrystusowi. Zmuszona do małżeństwa, nawróciła swojego męża Waleriana oraz jego brata Tyburcjusza.

Cecylia zasłynęła niezwykłą odwagą wiary. Podczas prześladowań została skazana na śmierć. Mimo zadanych jej tortur pozostała niewzruszona w wyznaniu Chrystusa. Jej kult szybko rozwinął się w całym Kościele, a w średniowieczu zaczęto łączyć ją szczególnie z muzyką – prawdopodobnie dlatego, że według źródeł „śpiewała Bogu w sercu”, a jej dom stał się miejscem modlitwy.

Dziś jest patronką muzyki kościelnej, organistów, chórów i muzyków. Jej wspomnienie obchodzimy 22 listopada. W wielu parafiach jest to dzień świętowania i wdzięczności wobec osób, które posługują muzyką podczas liturgii.

"Ojciec Rafał z Proszowic – bernardyn nazywany błogosławionym”, - formalnie trwa jego proces kanonizacyjny; w tradycji bywa nazywany „błogosławionym”, choć kult nie jest jeszcze zatwierdzony w pełni.

Rafał z Proszowic († około 1490) należał do zakonu bernardynów, który w XV wieku odgrywał ważną rolę w odnowie religijnej Polski. Choć o jego życiu nie zachowało się wiele szczegółów, tradycja przedstawia go jako zakonnika odznaczającego się wielką pokorą, surowością życia i gorliwością w praktykach pokutnych.

Był wędrownym kaznodzieją, niestrudzenie głoszącym Ewangelię na terenach Małopolski. Zasłynął jako człowiek modlitwy i kierownik duchowy wielu wiernych. Jego kult rozwinął się lokalnie – szczególnie w Proszowicach oraz wśród bernardynów.

Pomimo że jest postacią mniej znaną, stanowi przykład cichego, konsekwentnego dążenia do świętości w codzienności. Jego wspomnienie obchodzone jest 20 listopada.

Bł. Karolina Kózkówna (1898–1914) to jedna z najbardziej znanych młodych świętych polskiego Kościoła. Pochodziła z Wał-Rudy koło Tarnowa, z ubogiej i pobożnej rodziny. Znana była z wielkiej wrażliwości na Boga, umiłowania modlitwy i zaangażowania w życie parafii. Prowadziła grupy różańcowe, czytała Pismo Święte, uczyła dzieci wiary.

Jej męczeństwo miało miejsce podczas I wojny światowej. Została uprowadzona przez rosyjskiego żołnierza, który próbował ją skrzywdzić. Karolina stawiała opór aż do końca, wybierając raczej śmierć niż grzech. Jej ciało znaleziono kilka dni później w lesie. W 1987 roku Jan Paweł II ogłosił ją błogosławioną – jako patronkę młodzieży, czystości serca i odważnego świadectwa.

Dziś sanktuarium w Zabawie odwiedzają tysiące pielgrzymów, a bł. Karolina jest inspiracją dla ruchów młodzieżowych i rodzinnych. Wspomnienie przypada 18 listopada.

Święta Elżbieta Węgierska (1207–1231), córka króla Andrzeja II, to jedna z najbardziej poruszających postaci średniowiecznej duchowości. Od najmłodszych lat była wychowywana na dworze Turyngii, gdzie później poślubiła księcia Ludwika. Ich małżeństwo, choć politycznie aranżowane, było pełne miłości i wzajemnego szacunku.

Elżbieta wsławiła się niezwykłą wrażliwością na ubogich. Zakładała szpitale, rozdawała żywność, opiekowała się chorymi i samotnymi. Słynna jest legenda o cudzie róż: kiedy niosła chleb dla biednych, zatrzymano ją i kazano pokazać, co ukrywa pod płaszczem. Wtedy chleb przemienił się w róże.

Po śmierci męża, który zginął podczas wyprawy krzyżowej, Elżbieta wybrała życie ubogie i pokutne. Wstąpiła do III zakonu św. Franciszka i całe swoje dobra przeznaczyła na pomoc potrzebującym. Zmarła mając zaledwie 24 lata, ale jej kult szybko objął całą Europę.

Kościół wspomina ją 17 listopada jako patronkę miłosierdzia, osób czynnie pomagających biednym oraz Caritas.

Kult Matki Bożej Ostrobramskiej ma swoje korzenie w Wilnie, w murach Ostrej Bramy – jednej z dawnych bram miejskich. To właśnie tam, w XVII wieku, umieszczono cudowny obraz Maryi, który przez wieki stał się symbolem nadziei, jedności narodów i Bożego miłosierdzia. Obraz przedstawia Maryję bez Dzieciątka, z rękami skrzyżowanymi na piersi. Nawiązuje on do tajemnicy Zwiastowania i całkowitego oddania się Bogu.

Ostra Brama była miejscem szczególnego znaczenia zarówno dla Polaków, jak i Litwinów. Liczne świadectwa łask i uzdrowień sprawiły, że kult szybko rozprzestrzenił się poza granice Wilna. Papież Pius XII zatwierdził oficjalnie tytuł „Matki Miłosierdzia”, podkreślając Jej niezwykłą rolę jako orędowniczki ludzi potrzebujących.

W Polsce wspomnienie Matki Bożej Ostrobramskiej obchodzimy 16 listopada. Jest to dzień wdzięczności za Jej opiekę i wstawiennictwo. Wielu wiernych pielgrzymuje do Ostrej Bramy, aby zawierzyć Maryi swoje życie, rodziny i sprawy codzienne. Jej kult pozostaje jednym z najbardziej żywych i rozpoznawalnych na terenach dawnej Rzeczypospolitej.

Święta Agnieszka z Asyżu (1197–1253) była młodszą siostrą św. Klary i jedną z pierwszych kobiet, które podjęły radykalne franciszkańskie ubóstwo. Pochodziła z bogatego rodu Offreduccich, a jej decyzja o życiu zakonnym spotkała się z ogromnym sprzeciwem rodziny – na tyle silnym, że próbowano ją siłą zabrać z klasztoru, do którego wstąpiła za przykładem Klary. Według tradycji interwencja Boża sprawiła, że ciało Agnieszki stało się tak ciężkie, iż jej oprawcy nie byli w stanie jej unieść.

Agnieszka przez lata była współpracownicą św. Klary, pomagała jej organizować wspólnotę oraz zakładać nowe klasztory. Po śmierci Klary została przełożoną klasztoru św. Damiana i wiernie strzegła charyzmatu ubóstwa. Zasłynęła pokorą, łagodnością oraz niezwykłą miłością do Eucharystii.

Chociaż nie jest jedną z najbardziej znanych świętych Kościoła, jej wkład w rozwój franciszkańskiej duchowości jest ogromny. Jej wspomnienie przypada 16 listopada.